Het is zaterdag 12 april, de laatste wedstrijdmiddag van onze recreantencompetitie. Wat een prachtige middag is dit geworden. Dat de buit binnen is weten we al 2 maanden, maar dat betekent niet dat er geen spanning is, zo is deze middag gebleken. Onder een stralend zonnetje – treffen we dit niet vaker …? – fietsen we richting De Sluis. Allereerst de evaluatie over het afgelopen jaar. Een welkome mededeling van de kant van VVW: volgend seizoen spelen we met één team in de Heren/mix poule en met één team in de damespoule, een ‘actie’ die met groot enthousiasme door de aanwezigen wordt ontvangen. Verder zijn we vol lof over de organisatie en de verantwoording van de financiën. Na de evaluatie kunnen de wedstrijden beginnen; door een ‘vergissing’ in het programma drie sets deze keer i.p.v. twee die we normaal gesproken op een evaluatiemiddag spelen. Dat houden we erin.
Onze tegenstanders van vandaag zijn niet de eerste de beste: Gruppo Sportivo en WSW. Dat belooft wat en betekent hard werken, ook voor kampioenen. Gruppo geeft zich niet zomaar gewonnen, wat de spanning alleen maar ten goede komt, maar wij trekken aan het langste eind, zodat die drie punten binnen zijn. De supportersbank vult zich ondertussen aardig. Ik denk niet dat er een team is dat zich mag verheugen op zoveel support. Voor onze laatste wedstrijd tegen WSW sluit ook onze voorzitter Pierre zich aan bij de supportersschare. Samen met Johan is hij gekomen om onze laatste wedstrijd te bekijken. (Met dank en waardering). De eerste set laat WSW zien dat ze niet gekomen zijn om te verliezen; een fikse achterstand halen we helaas (net) niet meer in. Dat is even schrikken; zijn we niet gewend van onszelf. De tweede set herpakken we ons en brengen deze tot een goed einde. Dan moet de derde set de beslissing brengen. Ook hier laten we punten liggen; we komen zelfs met drie punten achter in de laatste 2 minuten. Langzaam komen we langszij, maar in de laatste 30 seconden komt WSW toch een punt voor. In de laatste 5 seconden krijgen we nog een servicebeurt die Jet in de allerlaatste seconde keurig in de rechter achterhoek op de grond slaat en daarmee de stand op een gelijkspel brengt. Maar het voelt als een overwinning; terechte winstpunten voor WSW en wij als VVW terechte poulewinnaar. Van Tess krijgen we allemaal een gouden medaille omgehangen wat de feestvreugde alleen maar groter maakt. Pierre en Johan zijn ook niet met lege handen gekomen; alle spelers, incl. de coach, ontvangen een mooie bos gele tulpen. Een prachtig einde van een geweldig seizoen. Na afloop nog even gezellig nazitten en om 18.15 u op huis aan. We hebben weer genoten.
Ben
